Artikels

Ik hou van mijn district

In 2009 werd door De Antwerpenaar aan toenmalig districtsburgemeester Thierry Vanderkindere gevraagd waarom hij van Wilrijk hield. Ik hou van mijn district Mijn district is straf want.... het combineert in de zuidrand van ‘t Stad op unieke wijze bedrijvenzones, een...

Karel Ooms en de binding met Wilrijk

Van Luc Damen, voorzitter van de Heemkundige Kring De Griffioen uit Dessel, ontvingen wij enkele mooie herkenbare foto’s over de begrafenis van kunstschilder Karel Ooms in maart 1900. Samen hebben wij getracht een en ander uit te zoeken. We kennen de huidige Karel...

Wat grafstenen nog kunnen vertellen…

Voor de rust en de serene sfeer wandel ik graag door de verschillende begraafplaatsen die Wilrijk rijk is. Soms word ik aangetrokken door een voorwerp, een detail of het geheel van een grafsteen, en wil dan meer weten over de personen die hier hun laatste rustplaats...

‘t Kerkeleike

Mensenlief, waar is de goeie oude tijdDat we in ’t Kerkeleike hebben gevrijdDaarom werd het zo beroemdDat we het den “boulevard d’amour” hebben genoemd. Deze karamellenvers van Flor Huysmans, de laatste burgemeester van Wilrijk, doet ons herinneren aan de Kerkelei als...

De Pruiselaarshoeve

In een vorig artikel hadden we aandacht voor de Zibboudsrode, een heren-hoeve die in de 19de eeuw compleet verdween bij de aanleg van Fort 6.Een halve eeuw later onderging de Pruiselaarshoeve een gelijkaardig lot toen de Stad Antwerpen het domein Schoonselhof met...

Hondsnest

Omstreeks 1900 waren er rond Antwerpen nog meer dan 200 hoven van plaisantie te vinden, verspreid van Hoboken tot Schoten. Wilrijk telde 14 van deze lusthoven maar een groot deel ervan (zoals het Hondsnest) verdween onder de sloophamer om nieuwe woonwijken aan te...

Zibboudsrode

Wilrijk was tot einde 19de eeuw een landbouwdorp met een dorpskern van 2000 zielen en een lappendeken van keuterboerderijtjes en grote herenhoeves. Deze grote landbouwbedrijven behoorden alle tot de abdijen of kloostergemeenschappen. Een aantal ervan vinden we nog...