Het is bijna 90 jaar geleden dat het Wilrijkse gemeentebestuur de parkgronden van kasteel Steytelinck aankocht met de bedoeling het open te stellen voor het publiek. Een schitterend idee, zo blijkt nu nog altijd want waar vind je een groene openbare zone op amper 500 meter van de dorpskern, dicht bij kerk en scholen.

Ongetwijfeld heeft het initiatief van de Stad Antwerpen om in 1912 van de hoven van plaisantie Den Brandt en Middelheim één groot openbaar Nachtegalenpark te maken, aanstekelijk gewerkt bij het Wilrijkse bestuur om ook meer te investeren in openbaar groen. Toen in 1928 de eigenaars van kasteel Steytelinck ongeveer 10 hectare van hun kasteeltuin in openbare veiling aanboden, liet het gemeentebestuur deze opportuniteit niet liggen. Het kasteelgebouw bleef helaas in privébezit van de familie Legrelle.

En Wilrijk kocht geen kat in een zak. Een journalist verwoordde het in 1932 als volgt:
Het park is in zijn oorspronkelijken staat bewaard gebleven. Prachtige boomen waardoor de zon heenpriemt, herschept de dreven in romantische wandelgangen, beboord door wild dooreen strengelend gras. De heuvelen in het park schept menig mooi en schilderachtig zicht. De hooge boomen vormen een prettig lommerhuis en de verschillende banken noodigen tot verwijlen uit. Langs het belommerde wegeltje komt men aan het ietwat gebogen brugje met zijn lieve ijzeren leuningen, een brugje dat elkeen lokt naar het schalkse zomerhuisje.”

1930, een idyllisch beeld van park Steytelinck, onder het toeziend oog van de veld (park)wachter.

Wat kunnen we aan deze schitterende bloemlezing nog toevoegen. Het lijkt alsof de journalist gisteren door het park is gewandeld.
Toegegeven, er zijn ongetwijfeld wel wat “hooge boomen” gesneuveld. Het “lieve brugje” is een stevige brug geworden maar het park heeft nu wel een vijver. De waterpartij was bij de aankoop van het domein volledig verdwenen, waarschijnlijk ten gevolge van de bouw van Fort 6 en het dieptespoor de Diepe Roet, in de onmiddellijke omgeving.

Toen in 1948 graaf Legrelle overleed deed de gemeente vergeefse pogingen om het kasteel te verwerven om mee te integreren in het park. Ten einde raad zette het gemeentebestuur een onteigeningsprocedure in wat in 1967 eindelijk tot resultaat leidde. Men kon beginnen aan een restauratie die enkele jaren later werd voltooid.
De bestemming werd een combinatie van horeca-bedrijvigheid en culturele activiteiten. De kasteelbrand van april 2013 heeft voorlopig alle culturele initiatieven stopgezet.
Niettemin, het Wilrijkse gemeentepark is een park om trots op te zijn.

Bronnen : Jubileumboek Kasteelpark Steytelinck, uitg. District Wilrijk, 2004